टीम टीम टीम तारों के दीप जले .
चढताना
टाकळा,
आघाडा, आग्या, दुधाळी,
अनेक प्रकारची गवतं, गिरणुळची झुडपं आता ओळखीची
वाटू लागली. आमच्या उपस्थितीमुळे सतत अस्वस्थ होणारं आणि आम्हाला
चकवणारं टिटवीचं जोडपं आताशा अचानक शांतपणे वावरताना दिसलं. ‘पिल्लं मोठी झाली असावीत’ असा अंदाज आम्ही लावला,
नी पुढे चालू लागलो.
चढताना
नेहमी कुठल्या दिशेनं जायचं, अशी चर्चा होऊन आम्ही चालू लागतो.
म्हणजे हुंबाच्या बेटाकडे की तिकडे दुरंगी बाभळीकडे की चिलारकडे की पळसाकडे?
खरं सांगायचं तर, चार किंवा आठ दिशांचं बंधन टेकडीला
मान्यच नाही. असंख्य दिशा, असंख्य रंग,
असंख्य गंध, असंख्य वाटा अशा असंख्य असंख्य गोष्टी
मिळून तयार झालेला हा नैसर्गिक अधिवास.
“अगं, इथेच होतं, तांबड्या कुड्याच्या
डावीकडे”, अश्विनी.
“छे, छे, उजवीकडे”, मी म्हणाले, “जरा अजून खाली जाऊन बघू या.”
थोडं
खाली उतरलो.
आभाळ खूप भरून आलं होतं. आत दाट झाडीत प्रकाश तसा
कमीच होता. आम्ही दोघी अचानक थबकलो. हे
काय?
एवढं
लालबूंद . . .
टपोरं
. . .
आणि शिस्तीत. . .
अंधूक
प्रकाशात, लाल टपोरे मोठे ठिपके . . .
ओळीने
.
. .
एका
फिकट करड्या फांदीवर रांगोळीच्या ठिपक्यांप्रमाणे पंगतीत बसले होते.
समोरचं
हे दृश्य मला त्याकडे खेचत होतं, तर शिकाकाई तिच्या काट्यांनी मला
अडवू पहात होती. धामणाच्या झाडाला अशी कशी फुलं बरं?
एव्हढा
गडद रंग!
ही झुडूपे मोठ्या वृक्षांच्या छायेत होती. पानांच्या बगलेत फुले आलेली होती. फुले सुरुवातीला निळ्या रंगांची आणि लाल नंतर गडद लाल होतात. झाडाखाली गडद लाल पाकळ्यांचा सडा पडलेला दिसला. फुलाचा आकार लांबट कपासारखा, केसरदलाचा दांडा हंसाच्या मानेसारखा उंच होऊन अनेक पक्षी, किटक आणि फुलपाखरांना आकर्षित करीत होता.
मुरुड
शेंग, Indian
screw tree
शास्त्रीय
नाव: Helicteres
isora
पाने:
साधी, एका आड एक अशी मांडणी, कडा दातेरी, किंचितशी निमुळती..
फुले:
पाच पाकळ्या, पेल्याच्या आकारासारखी, गडद लाल रंगाची.
फळे:
फळे ५–६ सेंमी. लांब, हिरवट तपकिरी व गोलसर, मुरडल्या सारखी, वाळल्यावर तडकून
बिया विखुरतात.
रूपाली भोळे, proopalee@gmail.com
